Karolinki 2011 day 2: Deszczyciel

Niedziela, 1 maja 2011 · dodano: 03.05.2011 | Komentarze 1

Obudziliśmy się wcześnie rano lekko zawstydzeni, bo w bezliku wczorajszych zajęć zapomnieliśmy o wieczornym leżeniu krzyżem i biczowaniu, ale że głupio byłoby biczować się tuż przed jazdą, postanowiliśmy odłożyć przyjemności na wieczór i od razu po śniadaniu ruszyć w drogę na wschód. Pogoda nie była najgorsza, choć upału nie było. Za to okolice Nałęczowa, mimo kiepskiej nawierzchni, naprawdę ciekawe – dużo wzniesień, przełomów, sadów, malowniczych kościółków, a nawet jakieś jeziorka. No ale że zapomnieliśmy o biczowaniu, to musiała nas spotkać kara – tuz przed Garbowem Lemur wkręcił łańcuch w przerzutkę tak udatnie, że nie obyło się bez rozkuwania i skuwania na powrót przy asyście i asekuracji ElStampera. Zajęło nam to z godzinę, w czasie której Kocuriada z Józkiem pomknęli dalej, no i – może to nie plagi egipskie, ale i tak coś w tym stylu – zaczęło lać. Schroniliśmy się na przystanku w Garbowie na jedną czy dwie zdrowaśki i ruszyliśmy dalej, ale ulewa dopiero się zaczynała. Szczęśliwie nieopodal Garbowa znaleźliśmy miły wiejski lokalik miłą wiejską parafię, w której barman proboszcz ugościł nas grzanym piwem z sokiem strawa duchową i pozwolił przebrać się w suche ciuchy na zapleczu zakrystii.
Po dwóch godzinach wesołych konwersacji ruszyliśmy w czwórkę na Niemce i do Łęcznej. Po drodze zadzwonił Lemurowy ojciec z informacją, że Kotowi-niecnotowi absolutnie nie w smak jest podporządkowywanie się komukolwiek innemu niż my, więc Lemur wpadł w amok i natychmiast chciał wracać pociągiem z Łęcznej. Na szczęście z Łęcznej nie jeżdżą pociągi.
Poczekaliśmy chwilę na Evesiss i ElStampera (Józek i Kocuriada penetrowali już w tym czasie hałdy Bogdanki) i zjedliśmy surprajzingli smaczny obiad w pubie 30-stka na tzw. Deptaku w Łęcznej (albowiem Łęczna, miasto powstałe na potrzeby kopalni, niczego na kształt starówki/rynku nie posiada, przez co wygląda wyjątkowo smętnie, chociaż jej wieżowce z płyty wznoszą się nad okolicą i z kilkunastu kilometrów wyglądają jak słowiańska wersja Las Vegas…).
Lemur uspokoił się trochę, bo pomoc z kotem-niecnotem zaoferował SirWoland i już wesołą czwórką ruszyliśmy przez otulinę Poleskiego Parku Narodowego do Urszulina, gdzie, jak nas poinformował Józek, sklepu czynnego już nie ma. Wiadomo – beatyfikacja: przez głowę by nam nie przeszło krytykowanie ludzi, którzy zamykają sklep po to, by oddawać się radości w tym wyjątkowym dniu.
Niestety, nie wszyscy oddawali się radości, bo jeden sklep był otwarty, więc zrobiliśmy zapasy i udaliśmy się na kwaterę. I wtedy okazało się, że wszystkim nam brakuje jakieś 2 kilometry do setki, więc kręciliśmy się w kółko jak gromada zwariowanych psów, ale stówki pękły i wszystko było ok. (jak się później okazało, był to grzech pychy, za który pokuta czekać nas miała dnia następnego).
Na kwaterze okazało się, że Józek z Kocuriadą przez dwie godziny jechali w deszczu, a dodatkowo Kocuriada wykopyrtnęła się wjeżdżając na krajówkę, na szczęście bez poważniejszych konsekwencji. Zrozumieliśmy, że to wszystko dlatego, że odpuściliśmy wczoraj biczowanie, a że bóstwo nasze katolickie wredne jest, prostackie i zawistne, trzeba było tego wieczora zaliczyć i dość bolesne biczowanie, i odmówić siedem dziesiątek różańca, i iść na majowe, a na dodatek złożyć ofiarę całopalną z „bardzo super” czapki Evesiss. Dopiero później położyliśmy się spać, licząc, że to cholerstwo dało się przebłagać…


Pokaż trasę GPS

Karolinki 2011 day 1: Inauguracja

Sobota, 30 kwietnia 2011 · dodano: 03.05.2011 | Komentarze 2

Że pech nas będzie prześladował, było jasne od początku, a nawet wcześniej, bo prześladował był już nas od kilku tygodni - złamany łokieć Dawka, bolące kolano Evesiss, trzy gumy pod rząd ElStampera, moja zgierska wywrotka…
Ale wszystko zaczęło się znakomicie: poranne modlitwy odmówiliśmy każdy w swoim domu i ruszyliśmy samochodami do Nałęczowa, a właściwie do Łąk. Kiedy o 9:10 dojechaliśmy na miejsce, czekali już na nas Lemur (który spędził na miejscu poprzednią noc) i gang Misztali. Szybko przebraliśmy się, objuczyliśmy rowery, spędziliśmy kilka upojnych minut modląc się nieopodal przydrożnej kapliczki i w szóstkę ruszyliśmy w drogę jeszcze przed 10. Kierowaliśmy się na zachód, na Wąwolnicę, a potem na południe w kierunku Opola Lubelskiego. Lemur wyskoczył jak szalony (bo jest szalony) i w Opolu byliśmy przed 11. Po prawdzie, to pomagało nam to charakterystyczne upostaciowienie Ducha Świętego, które nazywa się wiatrem w plecy.
W Opolu niebawem pojawiła się Kocuriada i usiedliśmy na piwko modlitwę w pobliskim barze kościele. Po kilkunastu minutach pojawili się ElStamper, Evesiss i Józek, Evesiss z cierpiętniczą miną, bo w Poniatowej nie skoordynowała roweru, i, obracając jedną dłonią paciorki różańca, wykopyrtnęła się, mocno obijając sobie dłoń. Potrzebna była wizyta w aptece i Evesiss, przypominająca już teraz pogańską mumię, ruszyła dalej. Kierowaliśmy się na południe, żeby zobaczyć Wrzelowiecki Park Krajobrazowy (piękny) i przed Józefowem odbiliśmy na północ, cały czas jadąc wzdłuż Wisły i pod wiatr, ale w otoczeniu przepięknych sadów i niezłym tempem.
Postój zrobiliśmy w Kamieniu, gdzie za parę minut dojechała do nad Kocuriada, cała spanikowana, że już maj i musimy odprawić Majowe. Na szczęście Lemur wykazał się bystrością umysłu i zauważył, że jeszcze jest kwiecień i wystarczy zwykła Włosienica i wieczorne biczowanie. Odetchnęliśmy z ulgą i pojechaliśmy dalej. Słońce świeciło i było naprawdę ciepło.
Ruszyliśmy na Kazimierz, piękną trasą wśród bezkresnych sadów, by w Lesie Dębowym spotkać … ElStampera i Evesiss, którzy w związku z wywrotką Evesiss postanowili nieco skrócić sobie trasę, ale trzeba im przyznać, że czas spędzili bogobojnie, na piciu modlitwie i zabawie medytacji. Popiliśmy pomodliliśmy się razem z nimi i wspólnie ruszyliśmy na Kazimierz. Jechało się trudniej – wiatr dawał się we znaki, a za Dąbrówką czekał na nas bardzo ostry podjazd i było dość ciężko. Ale wkrótce zameldowaliśmy się w Kazimierzu Dolnym, miasteczku, jak dla mnie, mocno przereklamowanym, ale za to będącym siedzibą słynnego klasztoru betanek, do którego oczywiście zajrzeliśmy przybrani w biało-żółte flagi. Obiad był bardzo średni (choć Stamperki nie narzekały) i wyruszyliśmy w drogę powrotną do Łąk, piękną, choć technicznie trudną trasą przez Kazimierski Park Krajobrazowy. Zakupy (gromnice, modlitewniki, psałterze) zrobiliśmy w Wąwolnicy i około 18 byliśmy w miejscu, z którego 8 godzin wcześniej wyjechaliśmy.
Lemur, którego wiara jest z nas wszystkich najsłabsza, zaproponował pogańską rozrywkę oglądania Bitwy na Głosy. Byliśmy zażenowani i zasmuceni, i w ramach pokuty przez godzinę śpiewaliśmy psalmy, choć nie obyło się bez obciachu, bo Evesiss ciągle myliła teksty, ale to pewnie albo przez bolesny upadek, albo przez Bitwę na Głosy…


Pokaż trasę GPS

[Bilans roczny: +501]

Cycling in the Rain

Poniedziałek, 25 kwietnia 2011 · dodano: 25.04.2011 | Komentarze 0

Z Luką i jego popiskującym Xenonem na objeździe okolic: Boginia - Skoszewy - Sierżnia - Cesarka - Stryków - "to coś na S." - Łagiewniki - Kopanka. Luka w niezłej formie na początku sezonu, więc tempo przez większą część trasy bardzo dobre.
Piwko w Łagiewnikach i powrót tempem wakacyjnym, w kroplach wiosennego, nieuciążliwego deszczu. Fajnie.

PKWŁ 2011 - inauguracja

Czwartek, 21 kwietnia 2011 · dodano: 22.04.2011 | Komentarze 4

Rano spotkanie z ElStamperem w Mileszkach i traska przez Nowosolną, Wiączyń, Małczew, Moskwę, Sierżnię i Skoszewy. Miłe pogawędki i niezłe tempo. Słońce. Ciepło. Fantastycznie.
Na działce piwko i rozmowy wesołe. Super.
Wieczorem jeszcze do Luki na mecz, piwko, grzybową, no i ... prysznic. Ciągnęło się długo, tak że w zasadzie powrót powinienem wpisać z inną datą.

Dobra, koniec

Wtorek, 29 marca 2011 · dodano: 29.03.2011 | Komentarze 3

No dobra, koniec idiotycznych tytułów wpisów z tytułami piosenek.
Dzisiaj po prostu do pracy, a z pracy z Dawkiem do Łagiewnik ku rozkoszom wiosenno-piwnym. Potem przyjechała Kocuriada, rozkoszy ciąg dalszy, no i do domu.
Panie i Panowie, to już wiosna!

The Colour of Spring (marcowa MK)

Piątek, 25 marca 2011 · dodano: 25.03.2011 | Komentarze 3

Wiało, że hej, ale po południu skoczyłem do Łagiewnik, a stamtąd przez Mileszki i Olechów na Widzew, gdzie spotkanie z ElStamperem i Evesiss, a potem na masę, na którą debiutancko dojechał również Lemur, więc żartom i zabawom nie było końca. Zwłaszcza żartom na temat mrocznej przeszłości Karola W. Bardzo fajnie.
Evesiss nawet robiła zdjęcia, to się pewnie jutro na Bikestats pojawią...

Lutowa Masa Krytyczna

Piątek, 25 lutego 2011 · dodano: 26.02.2011 | Komentarze 1

Tym razem bardzo, bardzo zimno, ale za to bez żadnych ekscesów - policja jechała przed nami, za nami i obok nas: w ogóle pełna kultura.

And He Saw It Was Good

Poniedziałek, 7 lutego 2011 · dodano: 07.02.2011 | Komentarze 1

Pierwsza dłuższa wycieczka w tym roku i od razu w doborowym gronie. Przed jedenastą przyjechali po mnie ElStamper i Evesiss i razem do Ozorkowa przez Aleksandrów i Parzęczew z postojem w Nakielnicy (wiatr dość mocny, dawał się we znaki). W Ozorkowie spotkanie z Dawidem, który nadjechał od Białej, restauracyjne niepowodzenie, bankowe kuriozum, a potem pyszna pizza z grzanym piwem w EPaolo, gdzie gościnny właściciel jakimś cudem zmagazynował nasze rowery w mającej 10 metrów kwadratowych salce.
Powrót z lepszym wiatrem i w lepszym tempie: przez Grotniki i Zgierz, na grzaniec do Arturówka, gdzie dojechała Kocuriada. No a potem do domu.
Super dzień, tylko szkoda, że Lemur w pracy :(

Pokaż trasę GPS

Funny They Are. And smiling. © lobotomik

Beeing Blessed by My Favourite Monument © lobotomik

Robbers and Cowards © lobotomik

Bardzo dziwna Masa Krytyczna

Piątek, 28 stycznia 2011 · dodano: 29.01.2011 | Komentarze 5

Ciężko być optymistą w Łodzi, albo raczej ciężko być optymistą co do Łodzi…
Pierwsza w tym roku Masa Krytyczna była zarazem – oh, the irony – pierwszą masą po podpisaniu tzw. Karty Brukselskiej, zobowiązującej władze lokalne do podjęcia działań w celu zrównoważenia transportu w mieście. Chłopcy i dziewczynki szparko wzięli się do roboty, a pierwsze efekty były widoczne już na wczorajszej Masie.
Zaczęło się standardowo i dość przyjemnie – zjawiło się około 120 osób, co jak na temperaturę było niezłym wynikiem. Potem także standard – uwidaczniający konieczność organizowania mas – czyli obleśnogębi kierowcy agresywnie wykrzykujący w naszym kierunku tych kilka słów, które znają; no i motorniczy tramwajów – sfrustrowani, bo jak wiadomo punktualność to ich najwyższy cel, po osiągnięciu którego wpadają w nirwanę: więc się starają jak mogą. Do tego nieszczęśliwa trasa – cały czas przez centrum, czyli getto, slumsy i co tam jeszcze.
Pierwsza połowa Masy upłynęła więc dość tradycyjnie, ale potem zauważyli nas policjanci. Najpierw byli bardzo zdziwieni, że można jeździć na rowerze o tej porze dnia i roku, a potem zaczęli robić wszystko, żeby utrudnić nam przejazd. Włączali sygnał dźwiękowy tuż za plecami rowerzystów, wjeżdżali w środek kolumny starając się rozbić ją na pół, zatrzymywali organizatorów i wykrzykiwali standardowe hasła o ochronie porządku i łamaniu przepisów. W pewnym momencie zatrzymali nas na tyle skutecznie, że zablokowaliśmy całą Andrzeja, więc wszyscy zjechali na Lipową, gdzie przy drwinach całej grupy panowie zajęli się legitymowaniem i spisywaniem organizatorów Masy, blokując tym samym całą ulicę na 15 minut. Chodziło o to, że gdy wjeżdżamy na skrzyżowanie na zielonym świetle (wcześniej wjeżdżaliśmy na jakimkolwiek, bo osłaniała nas… policja; ale teraz mamy Kartę Brukselską, więc trzeci raz pod rząd nas olali), to cała kolumna nie ma szans przejechać skrzyżowania na zielonym, i część wjeżdża już na czerwonym. Co jest oczywiście całkowicie legalne w wypadku zgłoszonych wcześniej w magistracie manifestacji. Ale niestety u policjantów istnieje bardzo ścisła korelacja mózg-siusiak, albo raczej wielkość mózgu – wielkość siusiaka, więc bełkocząc w swoim narzeczu przekonywali, że „niewłaściwie wykorzystujemy pas drogi”. W grupie robiło się najpierw coraz śmieszniej, potem coraz bardziej anarchistycznie, a potem opadły nam szczęki, bo przyjechały trzy kolejne policyjne vany, w każdym bodaj po pięć sztuk policjantów/policjantek, a do tego jeszcze dwa zwykłe samochody patrolowe. Razem policjantów było już trzydziestu, zatem proporcje 1:4, co najmniej jakbyśmy byli jakimiś szmondakami z Widzewa czy ŁKS-u.
Pisałem już o tych móżdżkach – sytuacja je przerosła i kompletnie nie wiedziały, co zrobić, więc po tym kwadransie postoju pozwoliły nam jechać, ale nasza radość ze zwycięstwa nie trwała długo, bo zaraz znowu zaczęli nam zajeżdżać drogę – jedni z przodu, jedni z boku, a kolejni jechali za nami co chwila włączając te nieznośne syreny i niemal wjeżdżając na koło rowerzystom. Ci z boku byli jeszcze gorsi – jechali z opuszczonymi szybami i co chwila wykrzykiwali jakieś idiotyczne teksty, a chcąc nas zmusić do jazdy prawym pasem, sami jechali w odległości 20 cm od rowerzystów, co przy dramatycznie dziurawych drogach było bardzo ryzykowne. NOT COOL, panowie.
W konsekwencji kolumna była rozdzielana na dwie bądź trzy grupy na prawie każdym skrzyżowaniu, a że tych w centrum nie brakuje, jazda stała się bardzo niekomfortowa. Na skrzyżowaniu Andrzeja i Kościuszki znowu nas podzielili – działali już ewidentnie z czystej złośliwości, bo żeby uniemożliwić nam przejazd sami śmigali pod prąd i wjeżdżali na skrzyżowanie na czerwonym świetle. Zresztą o małych siusiakach też już pisałem. I tutaj punkt dla organizatorów, którzy w tym momencie podjęli decyzję o tym, że Kościuszki idziemy… pieszo, prowadząc rowery (choć tutaj przeczytałem, że to był nakaz… policji!). Zajmowaliśmy cały prawy pas, a lewy… zajmowały radiowozy. Tak więc Kościuszki była kompletnie nieprzejezdna. Policjanci okazali się cierpliwi – przeszliśmy całą 6-go Sierpnia i skręciliśmy w Sienkiewicza – poddali się dopiero koło filharmonii (po drodze zdążyły się pojawić jeszcze dwa samochody Straży Miejskiej:). Zgodzili się na dalszy przejazd manifestacji na naszych warunkach, ale nie opuścili nas już do samego końca. Okazało się, że magistrat nie poinformował policji o manifestacji, a sami policjanci – zapewne cała trzydziestka – nie mieli pojęcia, że w Łodzi co miesiąc odbywają się przejazdy rowerzystów. Pod eskortą dojechaliśmy do placu Wolności, po drodze oglądając przedziwne stwory na Włókienniczej, no i tyle.
Nie ma puenty, bo nie wiem, co by tu można napisać oprócz tego, że płakać mi się chcę, iż na razie muszę w tym mieście mieszkać.

Listopadowa ŁMK

Piątek, 26 listopada 2010 · dodano: 26.11.2010 | Komentarze 1

Było zimno. Niby nie tak bardzo zimno, ale przez wolne tempo nie można się było rozgrzać.
No i policja nas tym razem olała, więc przed każdym skrzyżowaniem postój.
Za to muzyka była głośniejsza, Disco 2000, Highway to Hell, poza tym głównie chłam, ale zwracający uwagę. O zachowaniu tych, którzy zwrócili uwagę to lepiej nic nie pisać.
Niezła frekwencja jak na takie zimno, prawie 200 chyba.